Dostun Aşkı Sevgiliden Çoktur..
Sevgili Terkeder..
Dost Yanında Bakii Kalır..
Sevgili Emreder..Dost Teselli Eder..
Dost Sevgiliden Çok Sever.
Bilir Misin Bizde Dostluk Nedir??
Nefesin Kesilirse Al Bu Can Senindir.
Yolun Sonu Uçurumsa
"Dostum"
Sen Geri Dön İlk Adım Benimdir
sevgilerimle

Ali üçüncü sınıfa giden çok zeki bir öğrencidir.
Birgün öğretmeni aliye sorar siyaset ne demektir diye?
Ali bilemez eve gider babasına sorar.
Babası... bu evde parayı kim getirir der?
Ali... sen
Babası... peki o zaman kapitalist rejimim ben der.
Parayı alıp bizim ihtiyaçlarımızı kim karşılar?
Ali... annem
Babası... o zaman oda hükümet.
peki kardeşinle kim ilgileniyor?
Ali... dadım
Babası... o zaman dadında işçi.
kardeşin gelecek sende halksın der.
Ali herşeyi not alır uyur. gece gelen seslere uyanır
Kardeşinin ağladığını görür altına yapmıştır
Annesini uyandırmaya çalışır uyandıramaz
Salona koşar babasını dadısıyla uygunsuz yakalayan
Ali... şunları der
Kapitalist rejim işçiyi sömürüyor.
Hükümet uyuyor gelecek bok içinde halk ne yapsın?

HAYATTA KARARLAR BIRER KIBRIT' TIR
Adamın biri,
Bilge bir kral olmakla un salmış olan kralın yanına gider.
Krala sunu sorar
'Efendim söyleyin bana hayatta özgürlük var mıdır? '
Kral 'Elbette' der,
'Kaç bacağın var senin? '
Adam soruya şaşırarak 'İki efendim' der.
Kral 'Pekala, tek bacağının üstünde durabilir misin? '
'Elbette' diye cevap verir adam.
Kral 'O halde hangi bacağın üstünde duracağına karar ver'.
Adam biraz düşünür ve sol bacağı üstünde durmaya karar verir.
'Tamam' der kral
'Simdi de öteki bacağını kaldır.'
Adam şaşırır 'Bu imkânsız kralım' der.
'Gördün mü? ' der kral '
Özgürlük budur.
Sadece ilk kararı almakta özgürsün.
Ondan sonrasında değil.'
Tiziano Terzani'nin 'Atlıkarıncada Bir Tur Daha' adlı kitabında
Okuduğum bu küçük öykü yıllardır tartışılan özgürlük kavramı
üzerinde bir kez daha düşünmeme yol açtı.
Hayat gerçekten böyleydi.
İlk kararı alıyordun ve gerisi o ilk karara bağlı olarak
gerçekleşiyordu.
Hayat hata kabul etmiyordu.
İlk kararın doğruysa işler yolunda gidiyordu ama eğer yanlış bir karar aldıysan, her şey zincirleme yanlış gidiyordu.
Mesela mesleğini seçerken...
Hasbelkader, iyi düşünmeden, yeteneklerinin farkında olmaksızın bir meslek seçtiğinde ömür boyu işini zorla yapmaya
mahkûm oluyordun.
İşinin başındayken başka bir iş yapmayı özlüyordun.
Ama biliyordun ki; özgürlüğünü kullanmış ilk kararı vermiştin ve
yeniden başlama cesaretin yoktu.
Bazı insanlar vardı hayatta...
Onlar ise her şeyi arkalarında bırakıp yeniden başlayacak kadar
cesurlardı.
Ama sen onlardan biri olamıyordun.
Bunca emek bunca çalışmayı sanki çöpmüş gibi bir çırpıda
atıveremiyordun.
Oysa göz ardı ettiğin bir şey vardı.
Hayat çok kısaydı ve mutsuz olduğun işlerle zaman öldürmek
ayni zamanda ruhunu öldürmekle eş anlamlıydı.
Evlilik konusunda da iyi karar vermek gerekiyordu.
Yanlış bir karar ayni evde yasayan iki düşman yaratabilirdi.
Aşk zorunluluğa dönüşebilir ve hayatini cehenneme çevirebilirdi.
İlk kararı alıyordun, bu konuda özgürdün ama devamında senin kararına bağlı olmayan pek çok şey gerçekleşiyordu.
Hayat kararlardan ibaretti ve kararlar birer kibritti.
Doğru yerde ateşlediğinde seni ısıtacak ateş, çorbanı kaynatacak ateş oluyordu, yanlış yerde ateşlediğin vakit ise, içinde
bulunduğun evle birlikte seni de yakıyordu.

Hayat öyle basite alınacak bir oyun değildi.
Oyunun kurallarını bilmen ve ona göre oynaman gerekiyordu.
Ama çoğu zaman oyunun kurallarını bilmek yetmiyordu.
Çok daha önemli olan başka bir şey vardı.
Kendini bilmek...
Ne istediğini, neyin seni mutlu edeceğini ve kim olduğunu, neler yapabileceğini bilmek zorundaydın.
Ancak o zaman doğru kararlar veriyor ve mutlu bir hayata sahip oluyordun.
Ve kararlar birer kibritti...
Ya kendini yakıyordun, ya da ısıtıyordun...
Kendinizi yakmamanız dileğiyle.
Efkan